CreatiViteit

Voor de overgang naar de aankomende nieuwe 12 maanden dompel je jezelf even onder in de warme nevel van het bijna voorbijgevlogen drukke jaar, met klinkende geluiden, lachende gezichten en bubbels in je hand. Rondom je kijkend naar die geheimzinnige vreemde gekende, of minder bekende, vogels, die al dan niet bewust patronen en overleving-s-strategieën met zich meedragen.

“–s-“ van ‘stilte’, met glunderend een fonkelende knipoog naar jezelf en de anderen. Het is alsof ze kleine pakjes met spiegeltjes op hun rug en buik hebben vastgebonden. Maar je wilt er nu even niets van weten en je spiegelt ze even met je lach terug. Je houdt van de glitter en de glamour en de sprankel en vraagt je ergens onderbewust af: “Wat is dit, realiteit?” Je voelt jezelf giechelen en denkt: “Niet nu, inzicht en verandering is voor een andere keer.” … “Daarna, na het ‘gelukkig nieuwjaar!”

Je zou die dingen als patronen, strategieën, blokkades en zoveel meer liever als vliegende schotels zo ver mogelijk willen weggooien, incluis hun verborgen schatten. Ja, want zeg nu zelf : “wie houdt er van cryptische dingen die om aandacht vragen?” Je laat jouw roes rustig even aanwezig zijn en kijkt naar het moment, en de rest zie je later wel. En dat is helemaal oké zo. Genieten van het moment, heel zeker. Pakjes openen is voor later.

Maar zoals dat met vliegende schotels gaat, ze keren op een dag weer. Je kan ze nogmaals opnieuw weg werpen, en nog een keer en overnieuw, tot einde der tijden … . Ze blijven meestal als een boomerang steeds weerkeren. Als mens kan je geeneens anders dan creatief en inventief zijn. Hoe zou je het anders kunnen benoemen om je van het ene moment naar het andere te bewegen, zonder te blijven stilstaan, want je weet: “Het moet en zal vooruitgaan.” Komt dat spreekwoordelijke kleinood als een boomerang terug, dan beoefen je nogmaals een nieuwe worp. Tot het je zodanig begint te tarten dat je geenszins nog anders kan. En wat dan? Pfff.

Je neemt jezelf voor om het straks, in het nieuwe jaar, anders te doen. Dat is toch meer dan goed, toch? Nieuwe intenties, een goed plan, leuke doelen, een kleine verandering of ook … ‘goede voornemens’, want zo noem je dat.

Goede voornemens vormen zich met het afsluiten van het ene, en het vormen van het nieuwe, jaar. Je wenst voor jezelf, en dat doet zowat iedereen rondom je, je goede voornemens waar te maken. Liefst zoveel mogelijk doelen wil je halen in 2018. Je voelt je sterk, je gelooft je eigen woorden en hoort binnenin jezelf iemand motiverend tegen je zeggen: “En deze keer lukt het je vast en zeker wel!” Je kijkt jezelf met een stralende lach in de spiegel aan en hoort een innerlijke stem spreken: “Ja, je zal jezelf bewijzen dat het gaat lukken! Ja, het lukt je wel degelijk deze keer! Ja, toch!”

Of het je strakjes zal lukken, hangt van jezelf af en van tal van andere factoren die bewust en onbewust met je meespelen. Hm, het lijkt ter plekke tamelijk op een welgekend spelletje dat een Engelstalige woord en term in zich meedraagt, en begint met de letter “m” en eindigt op een “y”. Maar laat je het hier nu even in klaar en helder Nederlands omschrijven als: ‘alleenrecht’. In spelletjes speel je met plezier inventief en creatief met een glimlach mee. De rest is voor later.

Laat je jezelf even verdwalen in jouw eigen levensspel en sta je daar even bij stil. Zonder woorden. Even in gedachten reflecteren welke pionnen je had ingezet in het voorbije jaar, en welke creatieve middelen je zal inschakelen in 2018. Wat kies je voor jezelf? Welke creativiteit ga je ontwikkelen en welke veerkrachtige sprong ga je wagen? Wat er ook gebeurt je wenst jezelf, en jouw medemens, een prachtig jaar vol bewondering en verwondering; twaalf maanden gevuld met dromen, liefde en mededogen; 52 weken plus 1 dag met inventief en creatief spelen zonder je ergens te vervelen; en 365 dagen authentiek en gelukkig jezelf zijn. Gelukkig nieuwjaar! Welkom 2018, tien-op-tien. In_zien en je voelt je gezien.

 

Basistekening & digitale bewerking: CreatiVeer

Creatieve middelen: één zwarte Fineliner Artline 200 – 0,4mm, een Zentangle stift – 0,1mm, blockprintverf Creal – blauw en wit, water en een penseel en je creatieve zelf

Advertenties

IN_zicht

“Twee blauw grijze ogen, vol mededogen, voelden zich gefopt, gedropt, opgeslorpt, gelurkt, gehurkt, omhoog gegooid, geplooid, verveeld bespeeld en uitgespuugd. Een grote dinosauriër onderhuids gemeen, die zette het lieve kind op het verkeerde been. Die maakt een onbewuste inschattingsfout in het gebruik van het vertrouwen dat ’t meisje hem gaf, en aldus kan hij nu gaan zingen in zijn eigen onbewuste drafje pief poef paf. Het lieve kind voelde zich plotsklaps heel helder en klaar wakker gesmakt, en ging vanuit haar stilte verder met vernieuwde IN_zichten gepakt en gezakt. Na een brok aan verbazing en enige verontwaardiging ontstond er een oneindige glimlach en een immense dankbaarheid om de schoonheid op haar weg … de schoonheid van de onbewuste ‘lelijkheid’ die haar door de dinosauriër werd gegeven, zeg.“

Het zou een korte samenvatting van een mogelijk kinderverhaaltje kunnen zijn, of een sprookje voor grote mensen, of … nog gewoon iets anders, een raar verzinseltje, een ondersteboven versje of een sullig vertelselke … . Eentje waar zichtbaar of onzichtbaar enige waarheid onderin verscholen zit, want daar dienen verhaaltjes dan toch voor, niet? Geschreven verhalen, beeldverhalen, gesproken verhalen, … ze zijn allesbehalve om enkel en alleen in te verdwalen. Voorheen werden ze van generatie op generatie doorverteld; zo gaven mensen bepaalde wijsheden aan elkaar door. Kinderen en volwassen mensen die geboeid konden luisteren naar wat ouderlingen kleurrijk gingen schilderen en spiegelen doorheen hun uitgesproken levenswijze woorden.

Aanvankelijk heb je het als mens geeneens door hoe bepaalde patronen in je leven in elkaar zitten dus hoe begin je er dan aan? Ergens ontstaat er een deuk in jezelf vanuit minder prettige levensomstandigheden en dan start je motor ineens niet meer, en ga je aan die deuk dienen te werken, de nodige levenslessen opdoen en inzichten ontwikkelen. Daarvoor dien je stil te staan bij jezelf en te gaan doorvoelen wat er werkelijk aan de hand is. Want vaak zit de oplossing binnenin je eigen carrosserie, en vind je die geenszins door te blijven turen aan de buitenkant waar de deuk zich heeft gevormd.

Alles is in ons aanwezig, we lijken eigenlijk op een onbewuste snoepjespot vol lekkers, en waarachtig hebben we dat geeneens door. We zijn als een kleurrijk schilderij en we kijken in grijstinten. Nochtans hoeven we enkel maar naar binnen te gaan en één snoepje uit de pot te halen om te ontdekken welke smaak het heeft. Vanuit onze oorspronkelijkheid ‘weten’ we namelijk heel veel, en herkennen we vast en zeker ook de smaak van de snoepjes in de pot. Zijn we ergens onderweg het proeven misschien verleerd? Of zijn onze smaakpapillen aangetast? Door zin in altijd maar meer en meer lekkers en vermijdend naar de onlekkere dingen ertussenin?

Onbewust aanwezig groeipotentieel vind ik die snoepjes; en tja, ja, ze zijn allesbehalve allemaal even lekker, wat had je anders gedacht? Er zitten er hele zure bij, en ook enorm vieze exemplaren, die je liefst zo snel mogelijk zou willen uitspugen … maar … die plakken meestal ook best heftig aan je tanden zodat je er nauwelijks vanaf lijkt te raken. Houd daar alvast een beetje, of meer, rekening mee als je gaat snoepen van het leven. Oppervlakkigheid is leuk maar op lange termijn altijd nefast.

Hoe dan ook, je ontdekt vroeg of laat je ‘waarheid’ wel, en daarmee leer je ergens wel je snoepjes proeven zoals ze zijn. In een latere fase van zo’n snoepjesproeverij kan je ook gaan vertrouwen op je intuïtie. Je intuïtie is namelijk iets dat je al op voorhand ‘verwittigd’ welke die vieze snoepjes kunnen zijn. Vanuit een eerste glimp op je eigen snoepjespot gaat het steeds meer helder voor je worden, alsof een wazige ochtendmist begint op te trekken en straks, in het aankondigen van een stralende dag, helemaal zal verdwijnen.

Het gaat in fasen, en nooit in één keer … die IN_zichten ont_dekken. Het is vertrekken vanuit een modderpoel aan troebele vieze dingen die je liever nooit was tegengekomen, om je van daaruit een weg te banen naar onbekend terrein. Om dan, vanuit vertrouwen, langzaam maar zeker door te gaan zwemmen naar een heldere kalme zee van sereniteit en puurheid. En daar, lieve mensen, zitten hele andere vissen in. Of zou ik het bij de snoepjes houden … onderin de bodem. Die hield je vast en zeker niet voor mogelijk in dat vieze slijkgebeuren.

Een eerste kennismaking met echtheid komt vaak opdagen door een bepaalde gebeurtenis, of een specifiek persoon, of omschreven woorden die al dan niet werden uitgesproken, of kenmerkend gedrag dat zich stelde en misschien ook bleef herhalen, of meer dan eens is het gewoon een mix van dat alles door elkaar. Herkenbaar? Misschien, misschien ook niet, en dat is helemaal oké.

De valkuil binnen inzichten ontwikkelen, zit in de idee dat je ze zal altijd wel zal herkennen. Als je zo al eens een keer een bepaald patroon in je dagdagelijkse bezigheid hebt herkend, dan ga je vanaf dan denken dat je zulke dingen, zo’n minder prettig voorval of ‘ambetant’ gedrag van mensen – want daar gaat het dan meestal ook wel over, uit je leven kan houden. Ah ja, natuurlijk, want je kent het, en je gelooft dat je het vast en zeker ook wel zal kunnen identificeren als ’t zich opnieuw zal voordoen. Dus ‘klus’ geklaard, niet? Hoeraaa! Een stap vooruit, hoor ik je denken.

En dat is dan, dames en heren, het moment waarop ik dan zou kunnen gaan schaterlachen. Yeuh! Gewoon vanuit plezier omdat het mezelf ook is wedervaren, en we met z’n allen in een gelijkaardig schuitje “het leven” zijn terecht gekomen. De ene heeft misschien een roeibootje met slechts één peddel, een ander heeft een heuse luxe jacht en nog een ander een log vrachtschip. Hoe dan ook, het is en blijft varen op een onbegrensde en onvoorstelbare onvoorspelbare zee. Dat geldt voor ieder van ons.

Welke inzichten heb jij de voorbije tijd voor jezelf uitgeklaard? 

We spreken elkaar later nog wel weer ’n keer over mooie IN_zichten. Maar laten we elkaar dan treffen op www.creativeer.be. Een website over “Creativiteit mét veerkracht” … jullie kunnen me daar vrijblijvend weer volgen op mijn nieuwe blog – in mijn verhalen om in te verdwalen en jezelf weer te herkennen.

Lieve CreatiVeer-groeten en graag tot binnenkort.

ME_IS_IN-autisme

ME_IS_IN-autisme

een andere wereld ME_IS_IN-autisme

“Zwemmen in het rood – ik geef me geenszins graag bloot – in een wereld vol verhaal – waar ik steeds weer verdwaal – en dan sta ik daar even stil – en zie ik een mensenmeute kil – zonder reden lopen ze gewoon langs me door, zo zonder opkijken – in plaats van even halt te houden, zichzelf in mij te zien en zich door diversiteit te laten verrijken – altijd maar met zichzelf bezig zijn want ‘zichzelf’ is zo belangrijk – ja, ik weet, je zelf vinden is best omvangrijk – je zelf zit verborgen in het aankijken van andermans ziel – allesbehalve in jouw voet of mijn hiel – kijk op, kijk omhoog en kijk me aan – doe iets om jou en mij te kunnen verstaan – woordeloze gedachten in elkaars ogen zien en stilletjes verder gaan – … .”

Voor een meisje met een autismespectrumstoornis ziet de wereld er heel anders uit. Ze kijkt vanop een afstand toe en begrijpt onuitgesproken geenszins wat mensen soms bezielt. Het beangstigt haar dat ze al die mensen geenszins be_grijpen kan. Soms lijkt ze daarin op een verdwaalde planeet die zijn baan verloren is in een nieuw en onbekend melkwegstelsel. Ze heeft haar onbewust opgesloten in haar eigen cel om zich te beschermen tegen alles wat haar zou kunnen raken. Geheimzinnig, raadselachtig en ver weg van mogelijke meteorieteninslagen.

Af en toe lijkt ze op een engel met voetjes en hele grote ogen vol verwondering. Dan ziet het ernaar uit dat ze sprankelend verslag opmaakt over hoe het met de wereld is gesteld. Verbinding maken blijkt moeilijk, want je hebt eerst een speciale ongekende code te vinden om dichterbij te kunnen komen. Maar eens er wat vertrouwen kan ontstaan, volgt ‘n contact, … en niet meer dan dat. Je kan dan door de ‘ruis’ heen een morsecode horen en signalen opvangen, die je dan dient te ontcijferen. Het is zo, en het is wat het is.

Zonder dat ze het zelf echt beseft, spiegelt ze een wereld en reflecteert de wereld haar manier van hier aanwezig zijn. Ze staat stilzwijgend te kijken, ze ziet, ze spreekt met haar ogen, keert in haar eigen stilte, ze tekent, ze schildert, kijkt me aan en gaat nog dieper in die stille stilte van haa. De wereld raast ongetwij-feld door.

Als ik ongestoord naar haar luister, ontdek ik hoe wijs ze is; ondanks haar beperkingen die er ook zijn binnen haar autismespectrumstoornis. Kinderen dragen nu eenmaal een zekere oorspronkelijke intelligentie en inzicht met zich mee. Wat als ouders zich daar wat meer bewust over zouden zijn? Wat zou er gebeuren indien ouders daarnaar zouden luisteren?; en daar bedoel ik geenszins gehoorzamen mee. Hoe zou onze wereld er dan uit zien? Op welke manier zouden we dan met elkaar omgaan en hoe zouden we samen_leven? Kinderen wensen maar één ding … liefde … liefde voor en door iedereen.

Wat me zo opvalt aan haar, zijn haar intuïtie en haar hoogsensitieve aard; twee van haar verborgen talenten. Ze luistert, ratio buiten beschouwing gelaten, naar de kennis die diep in haar verborgen aanwezig is. Bewustzijn als diamanten in rotsen verstopt. En toch merk ik dat ze naast die schittering, ergens binnenin, verdriet voelt. Een bedroefdheid die ze moeilijk kan uitdrukken. En ondertussen raast de wereld maar door. Ik voel haar in stilte bevragen: “Waar en wanneer zijn we elkaar als mens kwijt gespeeld?” In het vele moeten, in de drukte van dingen doen, van erbij willen horen en belangrijk willen zijn, …? Ver verwijderd van onze ware natuur, als eilandjes naast elkaar op drift geslagen, immoreel en ignorant. Ze staat stil, ze kijkt, ze slaat haar ogen dicht, ze koestert haar hart in gedachten, en opent haar ogen weer, ze zet zich neer, ze tekent, ze schildert, ze kijkt me aan en vraagt woordeloos om mee diepe stilte in te gaan.

Familiematter(s)

stekelbees in modeleerepoxy, hout, metaal, en tweecomponentenschuim

Wat familie al dan niet kan betekenen, en hoe verrassende beeldvormingen in mijn hoofd voor nieuwe tekeningen en beeldhouwwerken gaan zorgen, is als een Juliennesoep in een onbekend restaurant gaan uitproberen. De kersverse kok heeft daar onverwacht allerlei ingrediënten in gegooid waardoor ik even dien te verstillen. Even halt houden om te weten te komen wat ie daar allemaal bij elkaar heeft gemixed. Om dan alle smaakpapillen en andere zintuigen op volle kracht te laten draaien en te ontdekken wat de soep zo lekker maakt. Eén ding daarbij is zeker voor mezelf … (soep)ervaringen delen is belangrijk.

Wat er allemaal in mijn groentebouillon zit? Maakt op zich weinig uit. Alvast een stevige mix van nog te ontdekken lekkers die zelfs voor enige opschudding kunnen zorgen. Maar wat ik op dit moment echt tellen vind, is hoe familie daarop zal responderen. Family matters. Familie is belangrijk. En in iedere familie komt er wel ‘ns ‘n kwestie boven water drijven of heerst er een onuitgesproken windhoos. Er komen af en toe van die aangelegenheden voor die voor enige disharmonie zorgen. En dan is daar maar één ding mee te doen; luisteren naar welke argumenten de ander aanhaalt en luisteren naar je eigen behoeften om van daaruit je eigen conclusies te trekken.

Ik heb er geen idee van of het voor iedere kunstenaar geldt, maar voor mezelf zijn mijn beeldende werken ook ’n beetje mijn familie. Ze doen er toe! Mede omdat ze vanuit mijn zelf zijn ontstaan en een deel van mezelf zijn. In hen ligt liefdevol een deel van mijn ziel gekneed.

Mijn beelden kunnen misvormd ogen, maar ze zijn met zorg ontstaan voor wat er op een bepaald moment onbewust belangrijk leek in mijn leven. En dat maakt hen authentiek mooi. Beelden vertalen namelijk wat er onbewust in je leeft. Soms duurt het een poosje, of langer, vooraleer een mens daarachter komt. Eigenlijk was ik me daar, tot vorige week, onbewust van bewust. Tot ik wat ben tegen gekomen en me er nu bewust van ben geworden.

Een aankomende tentoonstelling organiseren en één van mijn dreumesen weer in huis kunnen halen, was een bijzonder moment voor mezelf. En niet alleen voor mezelf, ook voor mijn dochter. Als ik er op terugblik kan ik er liefdevol naar terugkijken. Mezelf weer zien thuiskomen in de herinnering van een tweejarige, mijn meest schattige ‘stekelbees’ (deel van een drieledig beeldhouwwerk). Ik heb haar bewust met de nodige, en terechte, trots van een fiere moeder omarmd.

Ze staat klaar om deel te nemen aan een expositie. Alleen zal ze nooit meer dezelfde zijn. En dat is oké. Voor iedere moeilijkheid die een mens kan tegenkomen, in zijn of haar leven, is er een oplossing voorhanden. Het enige wat daarvoor nodig is om uit te kijken en in te zien. Drie oorspronkelijke delen waarvan er maar twee zijn overgebleven riepen om een derde deel. En plots was het er. Een nieuw derde onderdeel van een geheel. Ook al is het nieuw, het is geleefd en daarmee spreekt nu het geheel een nieuwe taal. De taal van vandaag en geenszins die van gisteren. Maar de ziel, de ziel blijft … ze blijft onveranderlijk mooi.

Familie, expositie, verleden, nieuw en heden in een mix van ongekende trillingen en een thuis. Niet zomaar om het even waar. Neen, net daar, thuis, op die veilige plek, waar je gewoon jezelf kan zijn, waar je lekker ondersteboven kan gaan hangen als je d’r zin in hebt, of waar je tranen kan tuiten tot een gat in de nacht zonder dat daar enig oordeel op je over wordt afgeschoten. Familie hoort te horen, te luisteren, los te laten, respect op te brengen voor wie je bent, zonder enige voorwaarden te stellen. Ten toon stellen. Groepstentoonstelling AS WE ARE BENT … vanaf zaterdag, 30 september 2017 tot en met zondag, 29 oktober 2017.
https://www.facebook.com/events/119312252066590/?acontext=%7B%22ref%22%3A%2222%22%2C%22feed_story_type%22%3A%2222%22%2C%22action_history%22%3A%22null%22%7D&pnref=story

Familie

FA_milie … fa_MI_lie … familie, “daar klinkt muziek in”, zou je kunnen zeggen. En misschien wordt dat ook wel zo ervaren in liefdevolle gezinnen, maar hoe zit dit bij jou?

Hallo daar trouwens, ik ben terug van ‘even weg geweest’ en blij hier weer te zijn. Want met mijn ‘afwezigheid’ heb ik wel elders aanwezig geweest, en enkele nieuwe ervaringen opgedaan. Met als afronding, van die maand elders zitten, een driedaagse workshop met illustratrice Kaatje Vermeire.

Als ik Kaatje het thema ‘familie’ deze week hoorde toelichten, op de tweede dag, van haar drie-daagse-workshop, dan klonk het alsof familie altijd “the happy familybunch” hoort te zijn. Toch is dat geenszins voor eenieder van ons een feit. Want ‘familie’, wat is dat nu eigenlijk? Wie is jouw familie? En wat betekent (die) ‘familie’ voor jou? Hoe ervaar jij jouw familie? Liefdevol samen, uit elkaar gerukt, grappig, ernstig, vol klank of heel stilletjes, … of een mix van van-alles-en-nog-wat? Het ene sluit het andere niet uit, of toch?

Voor mezelf was dat, op dat moment, toch wel even stilvallen bij mezelf, mijn adem inhouden (wat ik wel vaker doe), om dan ook een minuut of drie te reflecteren naar de zin en inhoud van ‘familie’. Volgens de uitleg, in de eerste van de drie grijze dikke boeken van ‘van Dale’, is familie: “het gezin bestaande uit bij elkaar wonende leden. Het huisgezin van één bepaalde persoon. Of ook het geheel der bloedverwanten van dezelfde naam.” Dan houdt het, zoals het er hier voor mij vandaag uitziet, bij mezelf en mijn dochter snel op.

Aangezien de jongedame (mijn dochter ☺) en ik al een hele nauwe band hebben, door wie we zijn en alle omstandigheden die we samen hebben doorstaan, wou ik eens ruimer ingaan op dit thema ‘familie’. Alsook eens ervaren wat dat met mij zo allemaal doet. Ik had er duidelijk geenszins genoegen mee, ondanks dat ik zielsveel van mijn dochter hou, om de zoveelste tekening van haar en/of mij te maken. Ik had zin in iets anders, misschien ook goesting naar iets ‘vernieuwend’.

Onbewust van wat ik zou gaan tegenkomen, op weg naar een vernieuwend inzicht, diende ik voor de opdracht een ‘veelzeggend’ portret van mijn eigen ’familie’ (in de minst klassieke betekenis van het woord) mee te brengen. En daar voelde ik me dan vooreerst vastgenageld aan de grond staan. Nergens in mijn huis heb ik ergens zo’n foto liggen. Ik heb mezelf daarmee omgekeerd (letterlijk en figuurlijk) en o.a. een foto genomen van mijn beeldhouwwerken in mijn woonkamer. Mijn eigen eigenaardige familie die beeldhouwdingen (glimlach).

Van mijn gezin-van-oorsprong heb ik nul-komma-nul foto’s waar we met z’n allen (gezellig of anders) samen op staan; omdat die eenvoudigweg nooit zijn genomen. Behoorlijk confronterend vond ik dat zelf zeker wel. Ik dacht: “O, heeft niet iedereen zo’n foto van zijn of haar familie waar iedereen samen op staat?” Even later betrapte ik mezelf erop dat ik toch eens in enkele van mijn foto-albums zat te snuisteren in de hoop iets ‘bruikbaars’ tegen te komen. Doorheen de foto’s zien, en herinneringen ophalen, heb ik dan daar een x-aantal foto’s uit meegenomen waar we gedeeltelijk samen en alleen op staan. En ze ook uitgeprint om mee te nemen. Maar, zoals ik het zelf ook ‘wist’, niet één foto waar we allemaal samen als gezin op staan afgebeeld. Beeldig erg confronterend.

Van daaruit is wel mijn allereerste idee ontstaan; om mezelf, mijn broer, mijn zusje en mijn ouders af te beelden op een hele strakke manier in de ramen van een huis. Vanuit de herinnering hoe star en autoritair ik mijn-gezin-van-oorsprong heb ervaren. Een klassiek uitziend huis, zoals een pensionaat eruit zou kunnen zien … waar mijn vader regelmatig mee dreigde, en geen huis in de zin van een gezellige thuis (want zo’n familie bestond enkel in mijn dromen).
Tijdens het uitprinten van de foto’s, wilde het toevallig ook nog lukken dat mijn printerinkt op was en, kwamen de foto’s met hele eigenaardige kleuren uit de machine tevoorschijn. Die kleuren van oranje- en bruintinten vond ik best wel iets hebben. Het leek wel of ze een duidelijke ‘verleden’ taal tot me spraken. Daar had ik wat mee te doen. Toch?

Van een allereerste idee van een strak huis met haar bewoners in vensterramen staand, bruintinten, … enzovoorts ben ik uiteindelijk geëvolueerd naar een heel andere tekening (die ik bewust nog even achterwege houd). Maar middenin zaten er ‘kopjes’ uit houtskool, met mijn linkerhand getekende lichamen, en … kleur. Daar zie je hier een deel van (foto inzet blog ‘familie’). Totaal anders dan die ‘ernstige, klassiek getinte’ familie … . Eerder een beeld dat bij mijn kinderen en mezelf past en leuke herinneringen naar boven brengt.

Onderweg ben ik allerlei zaken tegengekomen die me als mens raken, andere items die me sieren als mens, ook dingen die me confronteerden met mijn realiteit, elementen die me lieten inzien dat ik mijn eigen weg heb te gaan en dat ik zelf beslis wat ik met andermans feedback kan doen. Ik heb ervaren wat het met me deed als een ander begon in te vullen zonder zich aan mij te bevragen, en wat het me bracht als iemand me trachtte een bepaalde richting uit te sturen vanuit een specifiek beeld dat deze persoon zelf had gevormd … vrijheden, beperkingen, belemmeringen, keuzes, … . Maar bovenal heb ik mijn hart weer voelen kloppen en dat maakt me vandaag heel blij om alles te hebben ervaren wat ik kon voelen … het ‘leuke’ en het ‘minder prettige’.

Meer over mijn creatieve ervaringen volgen de komende dagen en weken. Vandaag geniet ik van mijn, nog af te leggen, weg en mijn nieuwe beeldvormingen in mijn hoofd die ik op papier wens te zetten, en wens ik jullie alvast een heel fijn en creatief weekend toe.

Watou2017

Koud lauw warm louw wouw wat ou … Wat ou?! Watou! ☺ Ik hou van jou. Vorig jaar ondernam ik mijn allereerste keer ronddolen in dat fijne dorp vol kunstminnende mensen, en ik voelde me meteen verliefd. Verliefd op een voor mij toen nog ongekende plek, eentje waar men spreekt over hoge gisting, en ik voelde mijn (voor)liefde voor kunst in me opborrelen. Maar dit jaar, dit jaar kan ik echt niet anders dan je luidop toefluisteren dat je gewoon ‘moet’ gaan kijken en je beeldend gaan verrijken.

Het meest prachtige wat ik zelf al heb ervaren staat daar bij zomaar eventjes bij elkaar op uniek en authentiek plekken; van Casper Berger, Alain Laboile, en Mieke Teirlinck over Mark Manders, Edith Ronse en Hans op de Beeck naar Willy Calis, Koen Moerman en Fred Eerdekens. En dan mag ik zeker ook drijvende Gerard Walschap niet vergeten, en nog heel veel anderen die verscheiden zo mooi zijn.

Beelden spreken voor zich, zoveel is er zeker duidelijk. Ze vertellen zachtjes doorheen de stilte over eenzaamheid, terwijl ik me er langzaam stapsgewijs voelde thuiskomen. “Over alleen-ingheid en on-draaglijke eenzaamheid”, is het thema voor het kunstenfestival van dit jaar. En het raakt je als mens, het raakt je deze keer echt wel diep … tenzij je een monster in jezelf verbergt die hele grote muren om je heen heeft neergezet zodat niets of niemand je nog kan aanraken en je niets meer kan voelen. Verstild blijf je dan maar wat staan.

Of je ’t wilt of niet … het gebeurt zachtjes. Minzaam je lijf binnentredend, je ziel strelend en je hart vertederend omarmend, ondanks een frisse wind en een zachte zomerzon achter het wolkendek hoog in de lucht. Als hoogsensitieve introvert is dit een hemel, een hemel op aarde, om gezellig in te verdwalen en er toch ook thuis te zijn. Alleen en één met jezelf, samen met de beelden om je heen in stilte gewoon even jezelf kunnen zijn. O zo fijn. Mijn. Mijn moment.

En tussen al die stiltes en het alleen zijn en het rondwandelen door, kom je dan ineens op de Douviehoeve terecht waar je in een schuur geconfronteerd wordt met de” Witch Doctor”. Een fantastische man, Floris Kaayk. Mijn dochter was er helemaal weg van en keek twee maal achter elkaar deze waanzinnig ophitsende fantasie uit; je kan hem zeker ook weervinden op Youtube want het was een ‘hit’. Het is vast en zeker een bijblijver, en ik heb nu iets gevonden waar ik mijn dochter weer mee op de been kan krijgen als het haar ooit eens even tegen zit.

Verrassend ook tussen al die eenzaamheden, een einselgangster. Ze zat nog net haar broodje te genieten als we door haar gaatjes stonden te loeren. Een snelle hap alvorens ze in haar huisje met horizontale gaatjes en hoofdtelefoons verdween. En daar zat ze dan ineens, met een pruik, aan de piano, kijkend doorheen al die spleten om ons straks allemaal weer te vergeten. Intro van het gewone in iets even anders en buitengewoon. Ik wandelde weg met mezelf en de pianonoten volgden nog even met me mee. Heerlijk is dat. Genieten.

Verwondering alom, mijn hart dat krachtig klopte, energie die stroomde, een hoofd net onder de wolken en voeten stevig stappend op de grond. Een kind keek me aan terwijl ze in rondjes om ons heen fietste. Zou ze gedacht hebben: “wat kom je hier zoals zovele anderen ook wat kunst kijken?” De gedachte vloog in een instant zo weer weg met een glimlach haar richting uit, en ik voelde me blij blij blij … ze moest het eens weten hoe blij. Maar misschien heeft ze het ook wel gezien en weet ze meer dan ik me kan inbeelden ☺ Vannacht ga ik heerlijk kunnen slapen want ik voel me zo blij en vrij met mij. Ik gedij. Ik gedij in kunstzinnig mij.

notconnected

Vijf minuten lijken wezenlijk een redelijk lange tijd maar feitelijk gaan ze zo voorbij. “Tijd vliegt”, hoor ik mijn dochter luidop zeggen met een grote schaterlach, na zo’n driehonderd seconden ‘kijken’. Ze doet me ineens herinneren aan mijn opzet en engagement bij aanvang van m’n project “Be-with”; en eigenlijk is het inmiddels echt wel ‘ons project” geworden, omdat mijn dochter er ondertussen iedere dag spontaan aan deel neemt.

Een betrokkenheid aan oeverloos willen gaan zwemmen in de vensters van de ziel van mijn dochter, was mijn doel vanwege een gebrek aan volontairs voor dit project “Be_with”. Ik schreef aan het begin van deze maand (zie blog: “Bewith-project-duo” van 4 juli 2017): “bij gebrek aan Chinese vrijwilligers”, maar uiteindelijk was het enkel het niet kunnen ontmoeten van, oprechte tegemoetkomende, mensen die zich spontaan melden voor dit project dat ik mijn dochter heb gebombardeerd tot zo’n Chinese vrijwilliger. Zo kwam mijn dochter ’n beetje moreel verplicht terecht in dit project. En nu kan ze samen met me mee wandelen in deze ontdekkingsreis.

De verbintenis is ondertussen, na zo’n zesentwintig dagen, van harte welgekomen. We kijken nu elke dag samen uit naar zo’n vijf-minuten-moment; plus dat we vol verwondering afwachten naar wat er uit onze stiften op onze blanco kaartjes terecht komt. Onderling onuitgesproken communiceren door elkaar alleen maar toe te laten, aanwezig zijn in het moment en ervaren wat er essentieel present is. Klinkt mooi en kan prachtig zijn, alleen is het niet zo vanzelfsprekend om doen.

Ons met elkaar verbinden gaat niet zomaar omdat ik of een ander dat wilt. Er bestaat in het verbinden namelijk geen ‘moeten’ maar net wel ont_moeten. Dit wil zeggen dat er een stilzwijgende toestemming van alle partijen nodig is om je met elkaar te kunnen verbinden. En het is onvoorstelbaar wat mijn jong volwassen dochter met ASS al dan niet onwetend zoal in huis haalt om geen connectie te maken. Daar vind ik haar hoogst creatief in, ook al ben ik me wel bewust van haar kunnen en haar beperkingen.

Zo ontdekte ik nu aan den lijve, tijdens de voorbije weken, dat niemand een ander kan verplichten tot het delen met elkaar. Wat een mens allemaal als afleidingsmaneuvers toepast om op een afstand te blijven of wat ie allemaal doet om een onzichtbare, maar voelbare, grens/muur neer te zetten; van ongemakkelijk hoesten, doelbewust of onwillekeurig dwars liggen, in de handen knijpen, ogen afwenden, gekke bekken trekken, ongecontroleerd lachen, staren tot in het oneindige, naar friemelen, wrijven, kriebelen, geeuwen, … . En ik kan nog minstens zoveel afleidingsmogelijkheden opsommen die ik mocht zien gebeuren.

Maar ik voel me er best wel gelukkig mee. Ik heb het ‘moeten’ losgelaten en sta open voor wat komt. Iedere dag is een ervaring op zich, alle vijf minuten zijn welkom om er al dan niet te zijn, elke driehonderd seconden verrijken we ons met nieuwe spontane tekeningetjes. Die kleinoden zijn op zich al een mooi beeld aan het vormen, zonder dat ik daar een nieuw werk uit dien te halen. En op een onbewaakt ogenblik, na zo’n ‘Be-with’-moment, zag ik meer leven en verbinding in mijn dochter dan tijdens de driehonderd seconden daarvoor – de tijd om samen in stilte te delen.

Daarnaast zijn de woordjes, die ze aanvankelijk noteerde, al uit haar tekeningen verdwenen, en begint spontaniteit meer en meer zichtbaar te worden in onze kribbels. De binnenin wonende deugniet komt langzaam maar zeker met een glimlach een kijkje nemen, en het zijn alleen geduld en liefde die haar daadwerkelijk tevoorschijn zullen toveren op een, voor mij, onverwacht moment.

Poetry_be_with (07/08/2016 – poëzietaal en verbinding, poepernst als kwetsuur op mijn poëtische lijf)
Project Bewith (28/08/2016 – oefening als start voor mijn nieuwe project)
Bewith-project-duo (04/07/2017 – nieuw project in engagement met mijn dochter met ASS)